Ks. T. Nawrocki przyszedł na świat w Poznaniu, jako syn Józefa i Zenobii, z domu Marcinkowskiej. Studia teologiczne ukończył w 1898 r., a następnie pełnił funkcję wikariusza w kilku parafiach wielkopolskich (m.in. w Lubiniu), był także związany z kościołem katedralnym w Poznaniu - należał do kolegium wikariuszy katedralnych. Z dniem 1 stycznia 1905 r. objął parafię krzywińską i pozostał tutaj aż do swojej przedwczesnej śmierci. Wielkopolska znajdowała się wówczas - jak wiadomo- pod zaborem niemieckim i te uwarunkowania odcisnęły piętno na pracy księdza. Już od pierwszych dni swojej posługi dał się poznać jako człowiek aktywnie uczestniczący w owej słynnej "najdłuższej wojnie nowoczesnej Europy", czyli oporze Polaków wobec germanizacji. Działalność naszego bohatera miała charakter wielopłaszczyznowy - kulturalny i ekonomiczny. Brał udział w strajku szkolnym dzieci krzywińskich przeciwko nauczaniu religii w języku niemieckim (1906). Z jego inicjatywy powstało w 1911r. Towarzystwo Młodzieży Polsko - Katolickiej, którego celem była praca oświatowo - wychowawcza oraz krzewienie polskości. W 1916 r. z Towarzystwa wyłoniła się drużyna harcerska, której członkowie walczyli później w Powstaniu Wielkopolskim. Ks. T. Nawrocki prowadził także działalność w sferze gospodarczej - zasiadał we władzach Banku Ludowego(jako prezes Rady Nadzorczej, a następnie dyrektor Zarządu), ponadto przez pewien czas przewodniczył Kółku Rolniczemu. Ostatnim aktem pracy patriotycznej proboszcza był współudział w przygotowaniu Powstania Wielkopolskiego na terenie Krzywinia. Kilka miesięcy później, po długiej i ciężkiej chorobie, umiera 7 września 1919 r. Ks. T. Nawrocki reprezentował typ kapłana-społecznika, o którym pisał K. Morawski, przedwojenny właściciel Turwi: "czynni, władczy, ubrani prawie po cywilnemu (...), przewodzili ci księża kółkom rolniczym, bankom ludowym(...). Byli wodzami swoich parafii, przewodnikami życia narodowego."
(Marek Ryba)